رویا های رام نشدنی

با تاخیر...

meaculparoki — Sat, 16 Aug 2008 10:04:18 GMT

از اون زمان خیلی وقته که میگذره.
خیلی وقته! چون سالشو ماهشو روزشو ساعتشو یادم نیست. پاک از دستم در رفته.
یه چند وقتی می شد . مهم وقتش نیست . مهم موندنه و دیدن.
تنها جایی که توش آدمو میدیدن اونجا بود. گوش می دادن و خوب نیگات می کردن.
عجب عکسی گرفتم. همش سیاه بود و چهرش سفید با دو تا دست که اغلب وقتها دستاش سیاه بود.
همیشه قبل از عکس چرخ ماشینشو تو بیابون برهوت بدون هیچ پنچرگیری عوض می کرد.
تنهای تنها اونم با دو تا دستش با یه جک خراب که باید خیلی وقت پیش تر از این درستش می کرد.
چون میدونست که امکان داره یه روزی تو یه بیابونی که اسمش زیر زبونمم نمی آد بمونه.
اون یه روز همه روزش محسوب میشد اما میگفت شاید یه روز بمونم!!
دستم به دوربین بود و نگاهم به منظره یاب
قرار گذاشتم که عکس گرفته شد یه نسخشو پیش خودم نگه دارم .
آخه نمی ذاشت میگفت: اصل اصل. داغ داغ. از تنور دراومده میدیش به خودم.
و بعدش نه نگاتیوی نه کنتاکتی نه لابراتواری نه آگراندیسماری ...
به همه چیز عمل کردم و دستمو حنا گذاشتم دوست داشتم رو موهامم بذارم
اما مامان دوست نداشت یاد مامان بزرگم افتادم: مادر حنا نوره.حنا پاکیه.
اون روز چه نورایی می دوییدن این ور اون ور.
اما هنوز دستاش سیاه بود.
با تاخیر عکس گرفته شد و نذاشت چیزی ازش بمونه.
پاک دستام حناییه.

...

meaculparoki — Wed, 09 Jul 2008 21:54:39 GMT

تمام تاکیدش به تمام شدن آن بیت بود.
بیتی که تمام زندگیش را برایش گذاشته بود.
بیتی که خواب را بر چشمانش حرام کرده بود.
بارها و بارها از اول تا آخرش را مرور کرد.
چیزی کم داشت.
نقطه را در عین زیرکی در صفحه رقصاند.
نقطه سر جایش نشست
وشکرگذار مسبب ماجرا سر بر بالینش گذاشت و
به خواب ملموسانه ای فرو رفت.

meaculparoki — Mon, 30 Jun 2008 20:19:58 GMT

چه صدایی می آید.
چند وقت است درگیرم کرده است.
به این زودی!!
ندانستم!
شب بود و هوا تاریک
یا روز بود .
پرسه زنان در خواب هایم سنگفرش ها را آب و جارو کرد.
پرده های خانه را چین داد و رفت
و چه صدایی می آید.
من چه غمگینم .

مقدس

meaculparoki — Thu, 12 Jun 2008 21:24:18 GMT

پای آب دیده

اینجا وقتت به بطالت نمی رود.
و دیدگانت به نیستی کشیده نمی شوند.
آواز ناهماهنگ با فضای آرام . حس شیشه بودن را
حس سرطان داشتن را. و حس حاتمی کیا بودن را القا می کند.
روح اینجا زیستن را مقدس می شمارد.

تمامی عکس ها متعلق به خودم و وجودم است.

سایه ها

meaculparoki — Fri, 30 May 2008 14:56:24 GMT

..
یادمان های دور.
خانه اجدادی ام.
سایه حرف می زد.
افسوس می خورد.
روزهایی میشد که با در و دیوار بازی می کرد.
بازی گرگم به هوا. یه قل دو قل. هفت سنگ.
ندانستم کدامین شب دزد آمد.
سایه را با خود برد.
در و دیوار دق کردند.
آسمان ابری شد.
از نبود سایه آدمک ها گم شدند.
از آن روز هیچ آدمکی پیدا نشد.

شمعدانی

meaculparoki — Wed, 28 May 2008 19:54:18 GMT

حیاط. باغچه گل.
نیم روز است و هوا گرم.
نم باران.باران گرم.
گل داوودی عاشق شده است.
عاشق شمعدانی لب طاقچه.

صلوات

meaculparoki — Sat, 24 May 2008 20:36:47 GMT

............................................

گل های محمدی.
سایه انداخته بودند توی حوض
ماهی ها صلوات می فرستادند.
ماهی کوچکتر نذر کرد.
که صبح دیگری باشد.

...........................................

رد افق

meaculparoki — Sun, 18 May 2008 21:13:52 GMT

باد آواز چغوک را بر سر آن قبر روان کرد.
روح مردمان در رد افق سکنی گزیدند.
بذر گندم پاشیدم. دوان دوان به سویش سرازیر شدم.
مرده امروز چمدانی در دست داشت.
چمدانی با قفل های آهنی و دری سربی و سنگین به مانند یک درخت تنو مند.
چه راحت حملش می کرد.
در گندم زار رقصید و رفت.
چغوک ذکر مرده را از بر کرد.
و من همچنان بذر می پاشاندم.

چ.. شاید!

meaculparoki — Wed, 07 May 2008 22:12:18 GMT

..
اتوبوس رفت و من جا ماندم.
چشم هایم چند وقتی است که سکوت کرده اند.

! ! !

اجرا.تالار.تئاتر شهر

meaculparoki — Fri, 02 May 2008 23:13:24 GMT

!!!!!!!!!
رفتم. چه زود رسیدم
دلم تنگش بود و بلیط ها در دستم. نیامد.
درد امانش را بریده بود.
و من همچنان بلیط در دست . روی صندلی عقب ماشین پژو مدل ۸۵ دودی نشسته بودم هوا گرم بود و خیابان ها دم کشیده بود.
درگیر حسی . حسی گنگ و نزدیک که آزارم می داد.
چند دقیقه بیشتر طول نکشید ساعتی نداشتم اما از آسمان می دانستم وقت نزدیک است.
آسمان گواه گناه وقت هایی است که آدمیان بدون ذره ای فکر به پوچی می سپارند.
آن وقت رسیدم. روسریم را جلوتر کشیدم تا زنان چادر به سر و سیاه ریشه به امانت روی سرم گیر ندهند و نگاه خشم آلود و بد پنداری به من نکنند.
همچنان بلیط در دستانم نزدیک و نزدیک تر می شدم.
: تالار آن طرف. نه تالار آن طرف تر. یک ربع دیگر اجرا می شود. انتظار که گران نیست .حراج گذاشته اند نمی خرید؟!
به حرف های مرد گیشه ای شک کردم.
ایستادم و منتظر.
مردی کت شلواری با موی اندک روی سر کنار دری چوبی و منبت کاری شده ای ایستاد و بلیط ها را وارسی کرد.
هیچ وقت پشت بلیط چیز عجیبی نوشته یا حکاکی نشده بود اما به طور عجیبی به پشت بلیط زل زده بودو چشم هایش می لرزید. آخر اجازه رفتن داد
در آن تاریکی به پشت بلیط نگاه کردم چیزی برای لرزش و از پا درآمدن نیافتم. هیچ چیز.
به آن مرد کت شلواری هم شک کردم.
راهرو با نور اندکی راه را نشان می داد. فقط راه. اجازه دیدن قاب های روی دیوار از من سلب شده بود.
خدای من ! نور نیز جای شک دارد. وارد شدم . جایی یافتم. اینجا دو سه چراغ بیشتر از راهرو خرج کرده بودند.اندکی تامل و بعد نشستن.
صندلی پذیرفت. قراردادم با زمین منتفی شد.
مردم امروز نزدیک تر بودند و رخ هایشان برایم آشناتر از مردم دیروز. و باز نور کم شد.
این بار حتی دست های خودم را نیز نمیدیدم.
و اجرا یی. پر از نواهای رمز آلود. چیزی گم شد. چیزی پیدا شد.
گاهی انسان هایی که باید باشند نیستند و انسان هایی که نباید باشند هستند.
بلیط ها هنوز در دستم بود. گونه هایم خیس شد. درد امانش را بریده بود.
گه گاهی در سالن بزرگ با اجراهای رمز آلود خنده ای اشک آلود ازم سر می زند.
شاید ۱ ساعت بیشتر طول نکشیده بود. چرا انتقاد کرد!؟ چرا ویرایشش را پر از ایراد دید!؟
و من در این افکار اجراها را قوی دیدم .این بار بلیط در دستم نبود.اما او هنوز درد می کشید.
از دردش چشمانم رنگ باخته بود و دستانم سرما هدیه گرفته بود.
اجرا تمام شد و مردم با دست هایشان بازی ها را ستایش می کردند.
درب باز شد و نور وارد شد.
نورررررررر !!!
این بار به نور شک نکردم.
این بار آدمیان شک کردند.